George Simion, 38-letni lider skrajnie prawicowej partii Sojusz na rzecz Jedności Rumunów (AUR), jest faworytem drugiej tury wyborów prezydenckich zaplanowanej na 18 maja 2025 roku. Jego zwycięstwo oznaczałoby bezprecedensowy wstrząs dla całej Europy Środkowo-Wschodniej i może doprowadzić do zmiany równowagi sił w Unii Europejskiej. Simion, określany przez komentatorów jako „rumuński Trump”, to polityk niekryjący swojego eurosceptycyzmu, sprzeciwu wobec pomocy wojskowej dla Ukrainy i otwartego poparcia dla amerykańskiej skrajnej prawicy. Od początku swojej kampanii podkreśla, że „jest tu po to, by służyć Rumunom, a nie odwrotnie”. Dla części obywateli to wyraz długo oczekiwanej niezależności narodowej, dla innych – groźba odwrotu od demokracji liberalnej i zerwania strategicznych sojuszy.

AUR została założona w grudniu 2019 roku, a jej ideowy fundament opiera się na czterech zasadach: rodzinie, narodzie, wierze chrześcijańskiej i wolności. Od samego początku partia wykazywała cechy skrajnej prawicy, nacjonalizmu i populizmu. Początkowo traktowana była marginalnie, ale pandemia COVID-19 przyniósła jej niespodziewany wzrost popularności. Simion umiejętnie wykorzystał niezadowolenie wobec restrykcji sanitarnych, promując teorie spiskowe i oskarżenia wobec elit. Głosił, że Unia Europejska traktuje Rumunów jak obywateli drugiej kategorii i narzuca im obce standardy kulturowe oraz gospodarcze. To przyniósło mu ogromne poparcie, szczególnie na prowincji i wśród grup rozczarowanych transformacją ustrojową.

W wyborach parlamentarnych w 2024 roku AUR zdobyła ponad 18% głosów i stała się drugą siłą polityczną w kraju. Na sukces partii wpłynęła też aktywność rumuńskiej diaspory, zwłaszcza w krajach takich jak Włochy, Niemcy czy Hiszpania, gdzie struktury AUR prowadziły intensywną kampanię wśród emigrantów. Dla wielu obywateli Simion stał się symbolem nowego porządku – silnego przywództwa, przywrócenia narodowej dumy i odwrotu od liberalnych elit postkomunistycznych. Kampania prezydencka w 2025 roku tylko wzmocniła ten wizerunek. Simion organizował masowe wiece, przemawiał z religijnymi symbolami w tle i kierował przekaz do młodych za pośrednictwem TikToka i Telegramu. Skutecznie odwoływał się do emocji i oburzenia – wskazywał na opóźnienie w przyjęciu Rumunii do strefy Schengen i dyskryminację rumuńskich pracowników w krajach Zachodu.

Jego przekaz był prosty: Rumunia nie może dłużej być sługą obcych interesów. Simion obiecuje „wyjście z kolonialnej zależności” od Brukseli i stworzenie „Europy Ojczyzn” – koncepcji promowanej przez węgierskiego premiera Viktora Orbána. W czasie debat wyborczych Simion wielokrotnie wyrażał uznanie dla przywódcy Węgier, mówiąc, że jego polityka stanie się wzorem dla Rumunii. Nieprzypadkowo również zabiegał o głosy mniejszości węgierskiej, deklarując chęć wspólnego budowania „chrześcijańskiej Europy narodów”. Przed drugą turą wyborów Simion odwiedził Rzym, gdzie spotkał się z premierką Włoch Giorgią Meloni. Jako wiceprzewodniczący frakcji Europejskich Konserwatystów i Reformatorów (ECR) utrzymuje bliskie relacje z czołowymi postaciami europejskiej prawicy.

W kwestii bezpieczeństwa i polityki zagranicznej Simion przedstawia jednoznaczną orientację: pełne zaufanie do Stanów Zjednoczonych i strategii Donalda Trumpa. „Popieram wszystko, co zrobi administracja Trumpa, bo Amerykanie nigdy nas nie zawiedli” – powiedział w rozmowie z „Politico”. Zapowiada dalsze wzmacnianie współpracy z NATO oraz rozbudowę bazy wojskowej Mihail Kogălniceanu, która ma stać się jedną z największych na kontynencie. Jednocześnie stanowczo sprzeciwia się koncepcji europejskiej autonomii strategicznej, uznając ją za złudną i niebezpieczną dla państw regionu. Takie podejście budzi podziały – dla jednych to pragmatyzm, dla innych rezygnacja z samodzielności.

Największe kontrowersje budzi jego stosunek do Ukrainy i polityki wschodniej. Od początku wojny w 2022 roku Simion krytykował wsparcie dla Kijowa, określając je jako „drogi kaprys” i próbę wciągnięcia Rumunii w cudzy konflikt. Obiecuje zakończyć szkolenie ukraińskich pilotów na rumuńskich F-16 oraz zablokować tranzyt broni przez terytorium kraju – podobnie jak robi to rząd Węgier. Zdaniem ekspertów, takie działania mogłyby poważnie osłabić ukraińskie zdolności obronne i naruszyć system wsparcia logistycznego NATO. Rumunia od 2022 roku odgrywała bowiem rolę kluczowego węzła operacyjnego Sojuszu na wschodniej flance.

Wielu obserwatorów zauważa, że retoryka Simiona w sprawach terytorialnych ma charakter rewizjonistyczny. Od lat głosi ideę „Wielkiej Rumunii”, obejmującej Mołdawię, Bukowinę oraz części terytoriów obecnie należących do Ukrainy. Regularnie uczestniczy w Marszach Stulecia – patriotycznych demonstracjach domagających się zjednoczenia z Mołdawią. W przemówieniu z 1 maja 2025 roku Simion zapowiedział, że jako prezydent odwiedzi Kijów i Czerniowce – mimo że Ukraina zakazała mu wjazdu ze względu na wcześniejsze wypowiedzi o „historycznych prawach Rumunii do Bukowiny”. Jego poparcie dla autonomii Gagauzji w Mołdawii również wywołuje niepokój wśród sąsiadów.

Mimo publicznych zapewnień, że Rosja jest „największym zagrożeniem dla Rumunii”, Simion był wielokrotnie oskarżany o związki z prorosyjskimi środowiskami. Jednym z jego bliskich współpracowników był Calin Georgescu – zwolennik teorii spiskowych i były kandydat w anulowanych wyborach prezydenckich w listopadzie 2024 roku. Georgescu twierdził m.in., że za wojną na Ukrainie stoją „siły globalistyczne”, a Rumunia powinna zerwać sojusze z NATO. Simion przez długi czas nie odcinał się od jego wypowiedzi. Tego rodzaju dwuznaczność w polityce zagranicznej rodzi pytania o rzeczywisty kierunek przyszłej prezydentury.

Formalnie prezydent Rumunii ma ograniczone kompetencje wykonawcze, ale pełni funkcję głowy państwa, z istotnym wpływem na politykę zagraniczną i bezpieczeństwa. Przewodniczy Radzie Najwyższej Obrony oraz reprezentuje kraj w Radzie Europejskiej. Może więc skutecznie blokować kluczowe decyzje dotyczące wspólnotowego wsparcia dla Ukrainy, sankcji wobec Rosji czy polityki rozszerzenia Unii Europejskiej. Sympatycy Simiona oczekują, że będzie „tarczą przed Brukselą”, przeciwnicy – obawiają się, że zepchnie kraj na margines wspólnoty.

W drugiej turze Simion zmierzy się z Nicușorem Danem – niezależnym, proeuropejskim burmistrzem Bukaresztu, który zyskał poparcie większości środowisk liberalnych i centrowych. Dan określa wybory jako „bitwę o kierunek cywilizacyjny Rumunii”, podkreślając, że jego zwycięstwo oznaczałoby kontynuację integracji z UE i NATO. Simion natomiast przedstawia je jako wybór „pomiędzy Rumunią niepodległą a Rumunią zależną od unijnych urzędników”. Dla obywateli oznacza to nie tylko głos na konkretnego kandydata, ale na fundamentalną wizję państwa i jego miejsca w świecie.

Jak zauważa George Scutaru z ośrodka New Strategy Center, „nie mamy do czynienia ze zwykłą rywalizacją polityczną, ale z głęboką konfrontacją dwóch projektów cywilizacyjnych”. Jeśli Simion wygra, Rumunia może dołączyć do grona krajów podważających podstawowe zasady integracji europejskiej – obok Węgier i Słowacji. Jeśli przegra, UE zyska argument, że skrajny populizm i radykalna prawica nie muszą być nieuchronnym losem Europy Środkowej.