Patrycja jest samotną matką pięciolatka. Dzieciak ciągle choruje, bo w mieszkaniu socjalnym jest grzyb. Mieszkanie składa się z jednej izby, która ma 10 metrów kwadratowych. Całkowita powierzchnia lokalu to metrów 15. Ojciec dziecka, a jej partner życiowy, zginął w wypadku przy pracy. Poraził go prąd na słupie elektrycznym. Ponieważ nie byli małżeństwem, nie należało jej się po nim żadne odszkodowanie ani renta. Dzieciak za to ma rentę po ojcu – 2000 zł. Ona pracuje w żłobku w miasteczku Wilanów za minimalną.

Walczy z miasteczkiem Konstancin o jakiś lokal nadający się do godnego życia. Mieszkanie, w którym dziecko będzie zdrowe. Ale na próżno. Wreszcie wzięła się na sposób i zaczęła zalegać z czynszem. Miasto poszło do sądu po eksmisję, ale lokal socjalny dało jej tam, gdzie mieszkała. To się nazywa „eksmisja w miejscu zamieszkania”. Widocznie gorszego slumsu w Konstancinie nie ma. Nie przyjęła, więc uznano, że już nie ma prawa do lokalu socjalnego przyznanego jej przez sąd. Teraz próbują ją z dzieckiem wyrzucić do pomieszczenia tymczasowego w kontenerze.

Tyle, że w myśl polskiego prawa dziecka nie wolno już eksmitować na bruk. A ten kontener przyznany na czas określony (do 6 miesięcy) oznacza właśnie bezdomność.

Przyszła do nas, żebyśmy pomogli jej uzyskać od samorządu pomoc mieszkaniową, jaka się należy matce z małym dzieckiem. Spróbujemy się dogadać z burmistrzem. A jak nie, to uzyskamy znowu uprawnienie do socjalu na drodze sądowej.

Samo uprawnienie to betka. Kiedyś pewien burmistrz powiedział mi coś, co zapadło mi w pamięć. Ja wiem, Piotrze, że ty uzyskasz w sądzie wyrok przyznający prawo do lokalu socjalnego, ale pamiętaj, że to ja będę ten lokal przyznawał. A przepisy regulujące warunki, jakie powinien spełniać lokal socjalny, nie mówią nic o grzybie. Mówią za to, że może to być lokal o obniżonym standardzie.

Nie rozumiem, dlaczego młoda, owdowiała samotna matka z pięcioletnim dzieckiem jest traktowana w tak nieludzki sposób. Dowiemy się podczas rozmów z burmistrzem. Nie będzie to jednak łatwe, bo on nie przyjmuje ponoć interesantów. Pójdziemy więc na radę miasta. Może radni okażą się bardziej litościwi.

Patrycja nie jest lubiana przez miejskich urzędników, bo jest asertywna i walczy jak lwica o lokal, w którym jej synek przestanie wciąż chorować na zapalenie oskrzeli, na zapalenie płuc, na wszelkie choroby górnych dróg oddechowych. Problem w tym, że gdyby siedziała cicho, nic by jej to nie dało. No to walczy.