Zaczynam dochodzić do wniosku, że polską prokuraturę można uleczyć tylko w jeden sposób – jedząc leczo w Budapeszcie. Co prawda na razie nie wiem, kto miałby to leczo spożywać. Jeden Romanowski wszakże wiosny nie czyni.

Dowiedziałam się wczoraj od przedstawicieli biura paszportowego, że nie mogą wydać mi paszportu. Trochę zdębiałam, jako, że 3 października 2024 roku Sąd Rejonowy Łódź-Śródmieście pod przewodnictwem Sędzi Magdaleny Jakubowskiej częściowo zmienił środki zapobiegawcze nałożone na mnie przez prokuraturę Łódź-Bałuty. Zaskarżyłam je nieomal zaraz po tym jak wyszłam z policyjnego dołka. W efekcie zmieniono częstotliwość dozoru, nakazano oddanie mi paszportu oraz przywrócono pełną swobodę w opuszczaniu kraju. A dokładniej – mogę się bujać i po Patagonii, bylebym jeden raz w miesiącu stawiała się na łódzkiej komendzie na Ciesielskiej.

Sęk w tym, że paszportówka paszportu mi nie wyda, bo nadal w systemie świecę się na czerwono. Otóż ktoś – sąd, albo prokuratura nieomal od pięciu miesięcy nie pokwapili się, aby poinformować paszportówkę, że nie aż taki ze mnie Rambo, jak się bałuckiej asesor prokuratorskiej wydawało – na przełomie lipca i sierpnia minionego roku. Przywalono mi wówczas zajebiste zabezpieczenia, jakby prokuratura istotnie myślała, że napadnę na schronisko, uprowadzę zeń swojego szczeniaka bernardyna Amosa, a dalej – ostrzeliwując się z procy niby król Dawid – przebiję z centralnej Polski na Wschód. Na Białoruś! Kurwa mać, że ja tego nie zrobiłam!!! Amos nie spędziłby zimy na słomie w budzie. Mnie by brwi nie siwiały. Nażarlibyśmy się oboje – człowiek i pies – białoruskich wiktuałów. Węgry w naszym wypadku odpadają, bo leczo jest wegetariańskie, a pies, szczególnie pies w fazie wzrostu mięcho żreć musi.

Przy okazji – padliny o której przechowywanie mnie oskarżono, jak nie było tak nie ma. Sanepid doszedł do wniosku, że jednak nigdy nie stanowiłam zagrożenia sanitarno – epidemiologicznego. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Łodzi, wciąż się upiera, że pisanie wierszy i śmierdzenie osobowe świadczy o tym, iż należy zamknąć mnie w psychuszce. Co do smrodu, to ja nie wiem, ale nie wycierajcie sobie urzędasy gąb księżycowych np. Miłoszem, szczególnie, że – „poeta pamięta”!

Jak to napisał inny klasyk liryki czyli Zbigniew Hołdys:

„Kto jest winien, kto nie winien?

Kto na serce paść powinien?

Kto za utwór zaś niniejszy

Zespół nasz uczyni mniejszym? Ooo

Ale wkoło jest wesoło, ooo

Człowiek w pracy, małpa w zoo, ooo

Puste pole za stodołą

Chłop zaprawia, ale jazz, ooo.”

Fakt, przedstawiciel partii Nowoczesna, a nawet – w jednej osobie – Przewodniczący Regionu Łódzkiego młodzieżówki Adama Szłapki i stypendysta InPost Rafała Brzoski toże się upiera, iż należy mnie zamknąć i wyrzucić klucz. Ale ów przedstawiciel/przewodniczący/stypendysta jest moim sąsiadem, który wymyślił, a dalej ów wymysł doniósł, gdzie tylko mógł iż w chacie trzymam padlinę. I to taką, że jemu i jego babce, z którą zamieszkuje płyny ustrojowe płyną po suficie… A Amos nie tylko śmie siedzieć na balkonie – własnym, bo moim, to jeszcze rzeczonemu Przewodniczącemu łazi nad głową i rozpraszająco tupie, przez co młodzian może być poszkodowany i nie dostać kolejnych grantów naukowych, a miejskich, a libkowych! A co najciekawsze asesorka prokuratorska zamiast takiego dwudziestotrzylatka i jego upiorną rodzinkę uprzejmie przegonić na cztery wiatry, uprzejmie dowiozła mi największą traumę w życiu. Ba – dowiozła ostatnią traumę w życiu mojego niepełnosprawnego kota Sabry, który przejęty przez prokuraturę – umarł. Że o dojebaniu mojej 80 – letniej Mamie nie wspomnę. A może wspomnę? Dojebaniu jej gazem łzawiącym, werbalnym upokorzeniem, aresztem policyjnym i ciągiem zabezpieczeń tj. środków zapobiegawczych takich samych jak te moje… Król Dawid z cipką, szczeniak Amos i siwa Judyta z Betulii-Bałut. Doprawdy co za menażeria!!!