Informacja o zatrzymaniu Józefa Piniora pod zarzutem płatnej protekcji odbiła się szerokim echem w Polsce. Szczególnie w środowisku polskiej lewicy pojawiły się głosy, że jego aresztowanie może mieć charakter polityczny.
Część osób zaczęła stawiać tezę, że cała akcja wiąże się z nieustępliwością Piniora w sprawie wyjaśnienia sprawy domniemanych więzień CIA w Polsce. Nie zamierzam ferować wyroków ws. zarzutu korupcji. Wierzę, że niezawisły sąd sprawiedliwie osądzi byłego senatora Platformy Obywatelskiej. Wierzę także w niewinność Piniora.
Niemniej chciałbym zwrócić uwagę, że obrona Józefa Piniora z pozycji ideowych, której byliśmy świadkami w ciągu ostatnich godzin ma w sobie dużą dozę fałszu. Po pierwsze bycie „legendą Solidarności” nie daje żadnych moralnych podstaw do bycia kimś lepszym lub szczególnym na polskiej lewicy. Robotniczy zryw „Solidarności” z lat 80. XX wieku przyniósł Polsce nie tylko wolność polityczną, ale także niedemokratyczną terapię szokową, złodziejską prywatyzację, trzymilionowe bezrobocie oraz upadek przemysłu. Trudno zatem bronić całego dorobku „Solidarności” z pozycji postępowych.
Po drugie twierdzenie, że Józef Pinior zawsze był przykładem ideowego socjalisty może dziwić chociażby w kontekście jego głosowań w Senacie. Jako polityk Platformy Obywatelskiej Pinior poparł m.in. podwyższenie wieku emerytalnego do 67 roku życia. Pozostawał głuchy na apele związków zawodowych o wysłuchanie ich postulatów oraz ich pro pracowniczych propozycji legislacyjnych. Nie pamiętam także głośnego sprzeciwu Józefa Piniora wobec komercjalizacji służby zdrowia i szkolnictwa wyższego, którą wprowadzał w życie rząd Donalda Tuska.
Po trzecie twierdzenie, że Józef Pinior jest archetypem uczciwości jest również wątpliwe. W 2014 roku zaatakował nasze Centrum im. Ignacego Daszyńskiego sugerując, że powinniśmy przyjąć za patrona „jakiegoś stalinistę” tylko dlatego, że odważyliśmy się zaprezentować alternatywną względem IPN-owskiej hegemonii wizję najnowszej historii Polski publikując „Niezbędnik historyczny lewicy”. Pomimo naszego apelu o przeprosiny oraz zwrócenie uwagi Józefowi Piniorowi, że jego atak nosi znamiona „mowy nienawiści” nie usłyszeliśmy z jego ust słowa „przepraszam”.
Rozumiem, że szereg osób chce bronić Józefa Piniora. Z wieloma lewicowymi środowiskami pozostaje w przyjacielskich relacjach. Dobrze świadczy o partii Razem i Zielonych, że w specjalnych oświadczeniach stają w obronie swojego politycznego sprzymierzeńca. Chciałbym jednak zwrócić uwagę tym środowiskom, że z podobnymi atakami ze strony prawicowych władz polska lewica ma do czynienia nieprzerwanie od 2005 roku. Nie pamiętam głosów sprzeciwu, gdy politycy Sojuszu Lewicy Demokratycznej byli ciągani po prokuraturach, także za czasów rządu PO-PSL. Gdy państwowe służby rzucały eseldowców na ziemię o szóstej rano. Oczywiście wszystko na bazie lichych „dowodów”, przypuszczeń i pomówień. Zaznaczę, że żaden z czołowych polityków SLD nie został skazany prawomocnym wyrokiem.
Chciałbym wierzyć, że gdyby w przyszłości politycy Sojuszu Lewicy Demokratycznej spotkali się z podobnym atakiem inne środowiska lewicy także staną w ich obronie. Brak solidarności środowiskowej może zakończyć się prawdziwą tragedią, o czym pisał w swoim wierszu Martin Niemöller: „Kiedy przyszli po mnie, nikt nie protestował. Nikogo już nie było”.
