Artykuł partnerski
W październiku 2021 r. Chiny oficjalnie utworzyły pierwszą grupę pięciu parków narodowych. Są to: Park Narodowy Sanjiangyuan, Park Narodowy pandy wielkiej, Park Narodowy tygrysów i lampartów, Park Narodowy lasu deszczowego i Park Narodowy Wuyishan. Parki narodowe są żywymi skarbami narodowymi. Pięć pierwszych parków narodowych utworzonych w Chinach zajmuje obszar chroniony o powierzchni 230 tyś km2 i obejmuje prawie 30% kluczowych chronionych gatunków dzikich zwierząt na obszarze lądowym w Chinach.
Park Narodowy Sanjiangyuan
Park Narodowy Sanjiangyuan (czyli źródła trzech rzek) jest najwyżej położonym i największym parkiem narodowym w Chinach. Leży w głębi płaskowyżu Qinghai-Tybet, w południowo-zachodniej części prowincji Qinghai. Jego łączna powierzchnia to 190 km2.
Nazwa Sanjiangyuan odnosi się do terenu w którym znajdują się źródła trzech rzek: Jangcy, Lancang i rzeki Żółtej. Każdego roku, źródła te dostarczają prawie 60 mld m3 wysokiej jakości słodkiej wody do 18 chińskich prowincji i pięciu sąsiednich krajów.
W parku znajdziemy ponad 800 gatunków roślin nasiennych, 2200 gatunków dzikich roślin naczyniowych, 11 gatunków ściśle chronionych chińskich roślin i 84 gatunki ściśle chronionych zwierząt w Chinach.
Park Narodowy pandy wielkiej
Park Narodowy pandy wielkiej obejmuje trzy prowincje: Syczuan, Shaanxi oraz Gansu i jest naturalnym siedliskiem dzikich pand wielkich w Chinach. W parku, o powierzchni 22 tyś km2 żyje dokładnie 1864 dzikich pand, co stanowi ponad 80% całkowitej populacji dzikich pand żyjących w Chinach.
Chociaż w nazwie parku jest tylko panda wielka, w rzeczywistości na jego obszarze żyje ponad 8 tysięcy gatunków zwierząt i roślin.
Park narodowy tygrysów i lampartów
Tygrys syberyjski i lampart amurski są rzadkimi i zagrożonymi gatunkami objętymi ścisłą ochroną w Chinach. Niegdyś zwierzęta te były szeroko rozpowszechnione w północno-wschodniej części Chin. Prawie sto lat temu, z różnych powodów, populacje tych dwóch gatunków gwałtownie się skurczyły.
W ostatnich latach Chiny zwiększyły wysiłki na rzecz ochrony tygrysów i lampartów. W 2016 r. w strefie przygranicznej między prowincjami Jilin i Heilongjiang wydzielono 14 tyś km2 terenu w celu odbudowy siedlisk tych gatunków zwierząt.
Park narodowy tygrysów i lampartów leży w miejscu historycznego naturalnego występowania tych gatunków w Chinach, a także jest jedynym obszarem gdzie żyją dzikie osiadłe grupy i rodziny z młodymi tych dwóch gatunków. Obecnie liczba dzikich tygrysów i lampartów wzrosła tutaj odpowiednio o 50 i 60 osobników, a oba gatunki znajdują się w szczytowym okresie rozrodu i w okresie szybkiego wzrostu populacji.
Park Narodowy lasu deszczowego
Park Narodowy tropikalnego lasu deszczowego Hainan położony jest na centralnym górzystym obszarze wyspy Hainan. Liczy ponad 4 tyś km2 powierzchni i jest typowym przykładem chińskiego tropikalnego lasu deszczowego typu wyspowego.
Park jest skarbnicą tropikalnej różnorodności biologicznej i zasobów genetycznych. Występuje tu 149 gatunków roślin chronionych o znaczeniu krajowym i 145 gatunków dzikich zwierząt chronionych w Chinach.
Swoje siedliska ma tutaj najbardziej zagrożona naczelna małpa na świecie, gibon z Hainan (czarny gibon czubaty). Od sierpnia 2022 r. liczba gibonów wzrosła do 37 osobników.
Park Narodowy Wuyishan
Ten obszar jest chwalony przez chińskich i zagranicznych biologów i nazywany „rajem dla ptaków”, „królestwem węży” i „światem owadów”. Park Narodowy Wuyishan rozciąga się między prowincjami Jiangxi i Fujian na południu Chin.
To jedyny park narodowy w Chinach, który jest nie tylko światowym rezerwatem biosfery, ale jest też wpisany na listę światowego dziedzictwa kulturowegp i przyrodniczego.
Park jest bogaty w gatunki płazów i gadów oraz jest jednym z trzech regionów górskich w Chinach o najwyższym zagęszczeniu występowania płazów. Zaobserwowano w nim 99 gatunków gadów i 50 gatunków płazów, z których niektóre są endemiczne dla Państwa Środka. Jest to miejsce za wspaniałymi widokami, z osobliwymi formami terenu Danxia. W parku znajduje się ponad 110 szczytów górskich o wysokości powyżej 1000 m n.p.m.
