Jane Birkin (1946-2023)

18 lip 2023

W wieku 76 lat zmarła Jane Birkin, brytyjska aktorka i piosenkarka, znana m.in. z filmów „Śmierć na Nilu”, „Zło czai się wszędzie” oraz „Powiększenie”. O śmierci artystki poinformowały w niedzielę francuskie media.

Jane Mallory Birkin urodziła się 14 grudnia 1946 r. w Londynie. Zadebiutowała w 1965 r. rolą dziewczyny na motorowerze w komedii Richarda Lestera „Sposób na kobiety”. Przełomem w jej karierze okazał się występ w roli jednej z modelek fotografowanych przez głównego bohatera (David Hemmings) w dramacie Michelangela Antonioniego „Powiększenie” (1966 r.).

W 1968 r. wyjechała do Francji, starając się o główną rolę w „Sloganie”, którą otrzymała, mimo że nie znała języka francuskiego. Na planie satyrycznego melodramatu poznała starszego od siebie o 18 lat francuskiego piosenkarza Serge’a Gainsbourg. W 1969 r. zaśpiewali razem skandalizującą miłosną piosenkę „Je t’aime… moi non plus”.

Piosenka – napisana przez Gainsbourga z myślą o Brigitte Bardot – została zakazana w stacjach radiowych we Włoszech, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii ze względu na otwarcie poruszane w niej kwestie erotyczne. Birkin i Gainsbourg stali się jedną z najsłynniejszych par Paryża, wzbudzającą kontrowersje i oskarżaną o obrazę przyzwoitości. Kolorowa prasa prześcigała się w doniesieniach o kolejnych wypadach pary do paryskich klubów nocnych.

Choć związek rozpadł się w latach 80., Birkin i Gainsbourg nie przestali współpracować na polu muzycznym. Pieśniarz pisał utwory na kolejne albumy angielskiej aktorki, a ona występowała w jego filmach, niezbyt chwalonych przez krytyków. Przyjaźnili się do śmierci Gainsbourga w 1991 r., a Birkin śpiewała jego piosenki. Zagrała w ponad 80 filmach, m.in. w „Gdyby Don Juan był kobietą” (1973 r.), „Śmierć na Nilu” (1978 r.), „Zło czai się wszędzie” (1982 r.). Była trzykrotnie nominowana do nagrody Cezara – w 1985 r. za główną rolę w „La Pirate”, w 1987 r. za główną rolę w filmie „Kobieta mego życia” i w 1992 r. za drugoplanową rolę w „Pięknej złośnicy”.

Wydała 15 albumów, śpiewając charakterystycznym, nieco dziecięcym głosem, przypominającym szept, z ciągle wyraźnym angielskim akcentem. Artystka ma trzy córki: Kate Barry (zmarła w 2013 r.), Charlotte Gainsbourg i Lou Doillon. Jane w ostatnich latach udzielała się również charytatywnie. Odwiedzała kraje trzeciego świata i wspomagała organizacje na rzecz ofiar AIDS.

W 2021 r. ukazał się dokument o Birkin – „Jane by Charlotte”, wyreżyserowany przez jej córkę Charlotte Gainsbourg. Gainsbourg wyznała, że „potrzebowała kamery, żeby powiedzieć mamie kocham cię”. „Ten film nie zmienił naszej relacji, ale pozostawił w nas ślad” – powiedziała Gainsbourg, której dokument zaprezentowano w sekcji Cannes Premiere 74. festiwalu w Cannes.

O śmierci Jane Birkin poinformowała gazeta „Le Parisien” i telewizja BFM, powołując się na bliskich 76-letniej artystki. Ciało Brytyjki znaleziono w jej domu w Paryżu. 

BN/pap

Najnowsze

Sprawdź również

Loża: Prowadź swój pług przez kości umarłych

Loża: Prowadź swój pług przez kości umarłych

Niemal na początku Janina Duszejko znajduje trupa Wielkiej Stopy. To jej sąsiad, nicdobrego, kłusownik i pijak, zadławił się kością. Ale Duszejko wierzy, że to sprawiedliwa zemsta saren, z którymi zmarły toczył nierówną walkę. W powietrzu wisi kryminał, zjawia się...

I po Prałacie

I po Prałacie

Prałata (sztukę w Teatrze Telewizji) dobrze się oglądało. Choć tak naprawdę głównym bohaterem sztuki był „diabeł”. Ale przecież wiemy, że diabłów nie ma, a prałaci, biskupi, kardynałowie, proboszczowie są. Niestety, można by powiedzieć. Jak w starym, podobno,...

Lalka dla kujonów

Lalka dla kujonów

Podczas minionych świąt wyświetlono w telewizji Lalkę Wojciecha Hasa. Cóż to za film – imponujący zmysłowymi obrazami, walczących ze sobą, który kadr bardziej wyrazisty, który silniej oddziałuje na zmysły, bo co drugi jak martwa natura. Przejmujące widoki biedy...

Ukryte szczątki i kwiaty w ogrodzie

Ukryte szczątki i kwiaty w ogrodzie

Temat Państwowych Gospodarstw Rolnych od dawna pojawia się zaledwie incydentalnie w debatach. W zasadzie wyłącznie jako jeden z elementów dyskusji o transformacji (co samo w sobie jest niestety kwestią już dość niszową). Bardzo rzadko ktoś zajmuje się PGR-ami jako...

Dalejże, na Krzyżaka

Dalejże, na Krzyżaka

„Krzyżacy” Jana Klaty, spektakl zrealizowany w Olsztynie na jubileusz teatru, ekscytuje: śmieszy i wzrusza, nie pozostawia widza obojętnym. To poważny atut, zwłaszcza że mamy do czynienia z ucukrowaną lekturą, która tym razem wcale na szkolną piłę nie wygląda. Kiedy...

Nie ma już wysp szczęśliwych

Dorota Masłowska od lat opisuje rozczarowanie, jakie przyniósł neokapitalizm, jak odcisnął się w życiorysach warszawiaków, daremnie poszukujących szczęścia, błądzących w gorączce za rajem, którego wiąż nie znajdują. Tak jest co najmniej od czasu, gdy powstał jej...

Kościół jest miłością

Kościół jest miłością

To zdanie utkwiło mi w głowie po spektaklu Złe wychowanie Teatru im Jaracza z Olsztyna. Co prawda kanoniczna teza głosi, że to bóg jest miłością, ale różnica między bogiem a kościołem jest taka, że kościół jest… Jest też teatr, nie tylko w Olsztynie, ale ten...