„Wolność, całość, niepodległość” – to hasło, pod jakim 24 marca 1794 roku rozpoczęła się w Krakowie insurekcja kościuszkowska, zwana rewolucją polską.
Była to rewolucja, bo domagała się nie tylko niepodległości Polski od Rosji, ale także świeckiego państwa, równości społecznej oraz klasowej. „Za szlachtę bić się nie będę” rzekł przywódca insurekcji, bohater wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, Tadeusz Kościuszko. Nie bez powodu papież Pius VI wydał 16 grudnia 1795 roku brewe potępiające insurekcję kościuszkowską, nazywając ją przedsięwzięciem bezbożnym.
Ponad dwieście lat później Rosjanie, znów z Bogiem na ustach, chcą urządzać nam kontrrewolucję w tej części Europy. Żądają powrotu do przeszłości, która istnieje tylko w ich własnych głowach. Chcą powrotu do granic z imperialnych marzeń, które albo nigdy nie były rzeczywistością, a jak były to bardzo krótko i na dzikich warunkach.
Ale tym razem to nie my musimy walczyć. Zawdzięczamy to temu, że polska klasa polityczna w latach 90. była w stanie wypracować konsensus w kwestiach zasadniczych. Od lewa do prawa wszyscy dążyli do zintegrowania z Zachodem. Mieliśmy wspólny pomysł na to, jakie miejsce chcemy zajmować w świecie i wspólnie go zrealizowaliśmy.
Ponad sto tysięcy rannych i zabitych obywateli Ukrainy, zniszczone miasta i zabytki, spadek PKB o jedną trzecią, infrastruktura publiczna w ruinie oraz odpływ milionów obywateli za granicę, z których znacząca część już nigdy nie wróci. To jest cena wydobycia się spod jarzma kolonizatora.
Tę wojnę Ukraina może wygrać. Patrioty zza oceanu i ciężki sprzęt znad Wisły będą instrumentalne. I tego życzmy w te święta sobie i naszym sąsiadom. Bo gdy Ukraina wojuje i zwycięża, to Polska nie musi. A co jest piękniejszego niż pokój?
